Top Iranian Nuclear Scientist Fakhrizadeh Assassinated

Senior Iranian nuclear scientist Mohsen Fakhrizadeh-Mahabadi, a high-profile figure in the country’s nuclear energy program, has been assassinated in Damavand, east of Tehran.

According to several media reports, the scientist was killed on Friday, Nov. 27, 2020, in the Absard region of Davamand.

He was reportedly accompanied by his bodyguard when they were attacked by a “suicide” attacker at the entrance of Absard town.

Fakhrizadeh has been killed by shooting, but before the shootout, his car has been stopped with an explosion at Mostafa Khomeini Blvd. Several others are also reportedly killed in the incident, but haven’t been identified yet.

Generations of the Soviet/Russian nuclear ballistic missiles

First generation from 1950 to 1960:

• R-5M Theatre Ballistic Missile (NATO reporting name SS-3 Shyster and carried the GRAU index 8K51)

• R-12 Dvina Theatre Ballistic Missile (NATO reporting name of SS-4 Sandal and carried the GRAU index 8K63)

• R-7 Semyorka ICBM (NATO reporting name of SS-6 Sapwood and carried the GRAU index 8K71)

• R-9 Desna ICBM (NATO reporting name of SS-8 Sasin and carried the GRAU index 8K75)

• R-14 Chusovaya TBM (NATO reporting name of SS-5 Skean and carried the GRAU index 8K65)

• R-16 ICBM (NATO reporting name of SS-7 Saddler and carried the GRAU index 8K64)

Second generation from 1961 to 1970:

• R-36 ICBM (NATO reporting name SS-9 Scarp Mod 1 and 2 and carried the GRAU index 8K67)

• R-36 Orb ICBM (NATO reporting name SS-9 Mod 3 Scarp and carried the GRAU index 8K69)

• R-36 RGCh ICBM (NATO reporting name SS-9 Mod 4 Scarp and carried the GRAU index 8K67P)

• RT-12 ICBM (NATO reporting name SS-13 Mod 1 Savage and carried the GRAU index 8K98)

• RT-12P ICBM (NATO reporting name SS-13 Mod 2 Savage and carried the GRAU index 8K98P)

Third generation from 1971 to 1980:

• R-36M ICBM (NATO reporting name SS-18 Mod.1,2,3 Satan and carried the GRAU index 15P014)

• MR-UR-100 Sotka ICBM (NATO reporting name SS-17 Spanker Mod 1 and 2 and carried the GRAU index 15A15)

• R-36M-UTTKh ICBM (NATO reporting name SS-18 Mod.4 Satan and carried the GRAU index 15P018)

• MR-UR-100UTTKh Sotka ICBM (NATO reporting name SS−17 Mod 3 Spanker and carried the GRAU index 15A16)

• Temp 2S ICBM (NATO reporting name SS-16 Sinner and carried the GRAU index 15Zh42)

• RSD-10 Pioneer and Pioner-2 IRBM (NATO reporting name SS-20 Mod 1 and 2 Saber and carried the GRAU index 15Zh45)

Fourth generation from 1981 to 1995:

• R-36M2 ICBM (NATO reporting name SS-18-3 Mod. 5, 6 Satan and carried the GRAU index 15P018M)

• RT-23UTTKh Molodets ICBM (NATO reporting name SS-24-1 Scalpel and carried the GRAU index 15F444)

• RT-23UTTKh Molodets ICBM (NATO reporting name SS-24-2 Scalpel and carried the GRAU index 15F444)

• RT-2PM Topol ICBM (NATO reporting name SS-25 Sickle and carried the GRAU index 15Zh58)

Fifth generation from 1996 to 2015:

• RT-2PM2 Topol-M ICBM (NATO reporting name SS-27 Sickle-B and carried the GRAU index 15Zh65)

• RS-24 Yars ICBM (NATO reporting name SS-29 or SS-27 Mod 2 and carried the GRAU index 15P155M)

Soviet/Russian Nuclear Ballistic Missiles, from left to right:

Soviet/Russian Nuclear Ballistic Missiles, from left to right:

1 - 9M76 Temp-S

2 - ICBM 15Zh42 Temp-2S

3 - MRBM 15Zh45 Pioneer

4 - MRBM 15Zh53 Pioneer UTTKh

5 - ICBM15Zh59 Courier

6 - Command missile 15Zh56 Horn

7 - MRBM 15Zh66 Speed

8 - MRBM 15ZHh57 Pioneer-3

9 - MBR 15Zh58 Topol

10 - Command missile 15Zh75 / 15Yu75 Siren

11 - ICBM 15Zh55 / 15Zh65 Topol-M

12 - ICBM 15ZH55M / 15ZH65M Yars

Aggregate Numbers of Strategic Offensive Arms USA and Russia

Data in this Fact Sheet comes from the biannual exchange of data required by the Treaty.  It contains data declared current as of September 1, 2020.  Data will be updated each six month period after entry into force of the Treaty.

The data in this Fact Sheet comes from the exchange of data required by the treaty.  This data is current as of March 1, 2020

United States of America Data

Effective Date:  March 1, 2020

Via U.S. Department of State

Russia’s New Nuclear Electric Space Tug

This is the first images of Russia’s New Nuclear Electric Space Tug. The TEM (Transport and Energy Module) is a nuclear electric spacecraft, designed around a gas-cooled high temperature reactor and a cluster of ion engines.

This is a fascinating system with a lot of promise, but has also gone through major changes in the last year that seem to have delayed the program. However, once it’s flight certified (which is to be in the 2030s), Roscosmos is planning on mass-producing the spacecraft for a variety of missions, including cislunar transport services and interplanetary mission power and propulsion.

Begun in 2009, the TEM is being developed by Energia on the spacecraft side and the Keldysh Center on the reactor side. This 1 MWe (4MWt) nuclear reactor will power a number of gridded ion engines for high-isp missions over the spacecraft’s expected 10-year mission life.

First publicly revealed in 2013 at the MAKS aerospace show.

The First Photos Of The F-35A Jets Dropping Inert B61-12 Nuclear Bombs During DCA Tests

The F-35 Joint Program Office has released a bunch of images showing DCA (Dual Capable Aircraft) tests involving the release of inert nuclear bombs.

It is not a secret that the F-35A, the CTOL (Convetional Take Off and Landing) variant of the Lightning II aircraft, will be dual capable aircraft (DCA), meaning that it will have the ability to deliver nuclear ordnance as well as conventional weapons. Such dual capability is expected to be included in the Block 4 software release, with initial capability for the B61-12 weapon. Although the F-35A DCA is scheduled to achieve nuclear certification in January, 2023, testing at the 461st FLTS, the test squadron that oversees developmental testing of all variants of the fifth-generation F-35 Lightning II at Edwards Air Force Base, California, has started in 2019.

DCA first safe separation from AF-1 on Jun. 27, 2019.

Images just released by the F-35 Joint Program Office (the Department of Defense’s agency responsible for developing and acquiring the F-35A/B/C) show various drop tests of inert nuclear bombs between 2019 and 2020.

F-35A AF-6 releases inert B61-12 during a dual capable aircraft (DCA) test flight in the skies above Edwards Air Force Base, California, on Nov. 25, 2011.

The photos distributed to the DVIDS distribution service provide additional details about the dates when the tests were carried out: the first separation test with AF-1 flown by Jason Shulze was conducted on Jun. 27, 2019; sixth separation test with AF-1 (pilot unspecified) was carried out on Nov. 7, 2019; first separation test from AF-6 flown by Major Chris ‘Beast’ Taylor was conducted on Nov. 25, 2019. Separation test #6 with AF-1 was carried out with F-35 AF-01 flown by Major Rachael “Banshee” Winiecki on Feb. 6, 2020. A more recent test with AF-6 was carried out on Apr. 2, 2020 (no additional detail can be gathered about this test).

With the integration of the B61-12, the “iconic nuclear fighter role, performed in the past by the F-15E and F-16, is being passed to the F-35A to play a future role in national security.” Other partner nations are slated to transfer the NATO nuclear role to the F-35A in the future.

sixth separation test with AF-1 (pilot unspecified) carried out on Nov. 7, 2019.

eparation test #6 with AF-1 was carried out with F-35 AF-01 flown by Major Rachael “Banshee” Winiecki on Feb. 6, 2020.

This separation test was carried out on Apr. 2, 2020.

Air Force Selects Raytheon to Build Next-Gen Nuclear Weapon

The U.S. Air Force has chosen Raytheon Co. as the sole-source manufacturer to proceed with the service's new nuclear cruise missile, which is intended to be launched from aircraft such as the B-52 Stratofortress.

The service on Friday selected Raytheon's design for the Long Range Stand Off weapon, known as LRSO - which is currently in the technology-maturation and risk-reduction phase -- over Lockheed Martin Corp.

The decision to choose a single company will allow the LRSO office to begin exploring how it can "redirect funding to critical areas and potentially move some activities into the TMRR phase currently scheduled for the Engineering and Manufacturing Development (EMD) phase, including flight tests" at a faster pace, according to a service news release.

While officials didn't call the latest decision a down-select between the two companies -- a move that wasn't expected until fiscal 2022 -- the service said it came to the choice after an "extensive evaluation of [both companies'] contractor programmatic and technical approach."

The Air Force announced today plans to continue the Long-Range Standoff Weapon’s development with Raytheon Company as a sole-source contractor.  The LRSO cruise missile is a critical element of the Air Force’s on-going nuclear recapitalization efforts. 

After an extensive evaluation of contractor programmatic and technical approach during the TMRR’s preliminary design reviews, the Air Force decided to focus on Raytheon’s design.

“Our competitive TMRR phase, which included both Lockheed Martin and Raytheon as the prime contractors, enabled us to select a high-confidence design at this point in the acquisition process,” said Maj. Gen. Shaun Morris, Air Force Nuclear Weapons Center commander and program executive officer for strategic systems. 

“And this early off-ramp of a contractor is completely in line with the existing LRSO acquisition strategy, which included periodic reviews to assess contractor designs. Lockheed Martin has been an excellent contractor and partner throughout the TMRR effort and this pivot to Raytheon does not represent a lack of effort or commitment on their part.  Lockheed Martin has supported the nuclear enterprise for decades and we continue to value their expertise in sensors and nuclear certification and surety.”

“This is not a down-select per se; instead, we are reframing our relationship with Lockheed Martin to focus on specific technology maturation we believe either has future applicability for the final LRSO design or will reduce overall program risk,” said Elizabeth Thorn, AFNWC’s LRSO system program manager.

Communication is underway with the prime contractors and an orderly closeout process has commenced at the affected Lockheed Martin and supplier offices.  In addition, interagency stakeholders have been notified. 

The LRSO program office is now developing plans to pivot to a sole-source environment.  It is also exploring opportunities to redirect funding to critical areas and potentially move some activities into the TMRR phase currently scheduled for the Engineering and Manufacturing Development phase, including flight tests. 

Resource reallocation efforts are underway, in the prime contractor and sub-tier contractor offices, according to Thorn. 

“I am confident in the program office’s ability to execute the next phase’s contract negotiations in a single-source environment and maintain schedule and affordability,” Morris said.  “We are committed to acquiring an affordable LRSO weapon system and we have exceptional cost and design insight into both contractors’ strategies, due to our progress with the acquisition reviews and the cost-capability trades.”

Morris reiterated the off-ramping of a contractor in the TMRR phase is consistent with the LRSO acquisition strategy and different than Boeing’s decision last year not to bid on the EMD contract for the Ground Based Strategic Deterrent, another critical Air Force nuclear weapon modernization effort.

The LRSO program office, located at Eglin Air Force Base, Florida, is part of AFNWC’s Air Delivered Capabilities Directorate.  Headquartered at Kirtland AFB, AFNWC is responsible for synchronizing all aspects of nuclear materiel management on behalf of Air Force Materiel Command, in direct support of Air Force Global Strike Command.  The center has more than 1,300 personnel assigned to 18 locations worldwide.

B-52H bombers are no longer authorized to carry nuclear gravity bombs

According the official document (Air Force Instruction 91-111): B-52 bombers are no longer authorized to carry nuclear gravity bombs. New Air Force instruction describes “removal of B61-7 and B83-1 from B-52H approved weapons configuration.” 

A U.S. Air Force manual has confirmed previous reports that the service's iconic B-52H bombers are no longer authorized to carry nuclear gravity bombs. The only nuclear weapon these aircraft are presently certified to carry is the AGM-86B Air Launched Cruise Missile, which is set to eventually get replaced by a new stealthy missile under development now under the Long Range Stand Off program, or LSRO.

Hans Kristensen, who is Director of the Nuclear Information Project at the Federation of American Scientists was first to spot the updated information about the B-52H's nuclear loadouts in the latest version of Air Force Instruction 91-111, which is dated September 2019. This manual, titled "Safety Rules for U.S. Strategic Bomber Aircraft," is unclassified and also includes basic information on approved weapons for the B-2A Spirit stealth bomber.

როგორ დავმალოთ ბირთვული რაკეტა - ამერიკული გამოცდილება

სანამ სტატიას წაიკითხავთ, გთხოვთ გადახვიდეთ მითითებულ ბმულზე (ყავისფრად მონიშნული ტექსტი) და მოიწონოთ ჩვენი სამხედრო თემატიკის გევრდი - No Man's Land

................................................................................................................................................................................

მსოფლიოში ერთადერთი სარკინიგზო სტარტის საკონტინენტთაშორისო ბალისტიკური სარაკეტო კომპლექსი 15П961 «Мо́лодец» РТ-23 УТТХ

სტრატეგიული ბირთვული იარაღი - ეს საკმაოდ მნიშნელოვანი რამეა, განსაკუთრებით ომის დროს. და რა თქმა უნდა ის რაც შეიძლება კარგად უნდა დაიმალოს. შეიძლება დაცვაზე გააკეთო აქცენტი - გამშვები ჭა რაც შეიძლება ღრმად ჩაფლა მიწაში, ან წყალქვეშ დამალო. ასევე შეგიძლია მობილურობაზე გააკეთო აქცენტი - ასწავლო რაკეტებს სწრაფად სიარული და დარტყმის ადგილიდან გაშორება. თუმცა ყველაზე მარტივია ის დამალო - მაგრამ როგორ უნდა გააკეთო ეს?

მშვიდობიანი სატვირთო

ცივი ომის დასაწყისში შენიღბვაზე სერიოზულად არავინ არ ფიქრობდა.უზარმაზარ ბომბდამშენ უზარმაზარი აეროდრომი ესაჭიროება და ამიტომაც მისი სრულფასოვანი დამალვა არ გამოვიდოდა. მაგრამ რაკეტების გამოჩენასთან ერთად სიტუაცია შეიცვალა. ძალიან მალე ისინი საიდუმლო განთავსებისთვის საკმაოდ კომპაქტურები გახდნენ, განსაკუთრებით თუ სროლის მანძილს შეუმცირებდით. წყალქვეშა ნავებისთვის განკუთვნილი ბალისტიკური რაკეტა UGM-27 Polaris-ი, უპრობლემოდ თავსდებოდა სატვირთოზე, რამაც ამერიკელი სამხედროები საინტერესო იდეამდე მიიყვანა.

და ყველაფერი სათამაშო სატვირთოს მოდელიდან დაიწყო, რომლის დახმარებითაც ინჟინრებმა ხელმძღვანელობას დაუმტკიცეს, რომ რაკეტა მისაბმელში ჩაეტეოდა

რაკეტების სსრკ-ს საზღვართან ახლოს განთავსება საკმაოდ მიმზიდველად და სასარგებლო იდეად გამოიყურებოდა, მაგრამ იქ ისინი მტრის დარტყმებისთვის საკმაოდ მოწყვლადები იქნებოდა - მტერი მათ ადგილმდებარეობას მარტივად გაიგებდა. ამას გარდა სსრკ-ს საშნელ სპეცსამსახურებს ომის დაწყებამდე შეეძლოთ თავიანთი დივერსიული ჯგუფების მიგზავნა. UGM-27 Polaris-ი კიდევ უპრობლემოდ ეტეოდა ორხიდიან მისაბმელზე - მსგავსებს ხშირად ვხვდებით ევროპის გზებზე. გამოდიოდა, რომ რაკეტის გამშვების ჩვეულებრივ სამოქალაქო სატვირთოში შენიღბვა შესაძლებელი იყო და დაე ეარა მას ევროპულ გზებზე. და როგორც არ უნდა ეწვალა კგბ-ეს საშინელ აგენტებს, ისინი ვერასოდეს ვერ მოახერხებდნენ ევროპის გზებზე მოსიარულე მსგავსი ნახევრადმისაბმელის გამოთვლას.

მობილური გამშვების CL-530-ის პროექტი - ბრძანების მიღებიდან გაშვებამდე მხოლოდ 12 წუთი

პროექტი საკმაოდ საინტერესოდ გამოიყენებოდა და რაც მთავარია ის ძალიან კინემატოგრაფიული იყო. ინგლისული ავტობანი, წყნარი მშვიდი მოძრაობა. უცბად ერთ-ერთი ნახევრადმისაბმელი სატვირთო მკვეთრად ამუხრუჭებს, უშვებს აუტრიგერებს და იწყებს გამშების აწევას. და მოულოდნელად მას ეტაკება შეშინებული სამოქალაქო ავტომანქანა. ლამაზი აფეთქება და სარაკეტო საწვავისგან გარშემო ყველაფერი იწვის! და მსგავსი პრობლემები პროექტს უამრავი ჰქონდა. რა უნდა ვქნათ თუ სატვირთო ავტოავარიაში მოყვება? ამას გარდა ატომური იარაღის დაცვის გარეშე დატოვება საკმაოდ სარისკოა. მაგრამ თუ მას დაცვით ვუზრუნველყოფთ, მაშინ მისი კორტეჟი მის დემსაკირებას მოახდენს. ამას გარდა ინგლისელები და ევროპის სხვა ქვეყნები მათ გზებზე ბირთვული რაკეტებიუს გაშვებას ძნელად დათანხმდებიან.

ამერიკელები იძულებულები იყვნენ იდეაზე უარი ეთქვათ.

რაღაც დროით სარაკეტო სატვირთოები დაივიწყეს, მაგრამ 20 წლის შემდეგ ერთ ქვეყანაში მათ ხელახლა დაბადება ელოდათ.70-იანი წლების ბოლოდან სსრკ-ში, საცდელ-საკონსტრუქტორო სამუშაო «Вереница»-ს ფარგლებში, ჩვეულებრივ უნაგირა სატვირთოზე მცირეგაბარიტული საკონტინენტტაშორისო რაკეტის დაყენების საკითხის კვლევა მიმდინარეობდა. ტექნიკურად ეს საკმაოდ შესაძლებელი აღმოჩნდა, ამიტომაც სარაკეტო კომპლექს «Курьер»-ზე მუშაობისას მისი სატვირთოზე დაყენების რეალური სამუშაოები იქნა დაწყებული.

მთლიანობაში საბჭოელები ამერიკელების მსგავს პრობლემებს წააწყდნენ: ავტოავარიის საფრთხე და სხვა ინცინდენტის რისკები გზებზე. ასევე საკმაოდ პრობლემა იყო თვით ამ გზების ცუდი ხარისხიც - გამშვები დანადგარი არასწორ ადგილებზე მარტივად ყირავდებოდა.

სამეთაურო-ადმინსიტრაციული ეკონომიკის ფარგლებში ამ საკითხების გადაჭრა უფრო მარტივი იყო ვიდრე აშშ-ში. ხოლო მსგავსი კომპლექსის არსებობით მიღებული მოგება საკმაოდ დიდი იყო. ამერიკელებისთვის უბრალო მობილურ დანადგარებზე თვალთვალი იყო საკმაოდ პრობლემატური და აქ კიდევ უცბად უნდა გაერკვიათ რომელი რეფრეჟერატორი იყო თავზით დატვირთული და რომელი რაკეტით.

90-იანების დასაწყისისთვის «Курьер»-ზე მუშაობა პრაქტიკულად დასრულდა, მაგრამ პოლიტიკურად გადაწყდა რომ პროექტი დაეხხურათ. «Курьер»-ი ამერიკულ მობილურ რაკეტა MGM-134 Midgetman-ზე გაცვალეს.

რომ არა პოლიტიკა, უცნობია რამდენად შესძლებდა სსრკ სატვირთოდ შენიღბული სარაკეტო სისტემის მწყობრში დაყენებას.

ჩვეულებრივ კონტეინერად შენიღბული «Курьер»-ის გამშვების მასო გაბარიტული დანადგარი გამოცდებზე. ჩვეულებრივი კონტეინერისგან მისი გამორჩევა გამოცდილ ადამიანსაც კი გაუჭირდება

საბრძოლო მატარებელი

Minuteman-ის სარკინიგზო მობილური ვერსიის ნახატი, რაკეტები "სტრატეგიული მზადყოფნის" (Strategic-alert) პოზიციაში არიან და მზად არიან გასაშვებად

60-იანი ლწების დასაწყისში აშშ-ში LGM-30 Minuteman-ის სერიაში ჩასაშვებად ემზადებოდნენ. მათი განთავსება გამშვებ ჭებში იყო დაგეგმილი, მაგრამ სსრკ-ს მიერ კოსმოსში მიღწეული გამარჯვებების ფონზე გაჩნდა შიშები, რომ სსრკ აშშ-ში შეძლებდა ისეთი ბომბის ჩამოგდებას, რომლისგანაც ვერანაირი მიწისქვეშა ჭა ვერ იხსნიდა. და სწორედ მაშინ გაჩნდა LGM-30 Minuteman-ისთვის მობილურობის მინიჭების იდეა.

სატვირთოში რაკეტა რათქმა უნდა ვერ ეტეოდა, მაგრამ აი სარკინიგზო ვაგონში კი საკმაოდ თავისუფლად. ერთ სარაკეტო მატარებელს შეეძლო ათზე მეტი რაკეტის ტარება და აბა სცადე და მოახერხე აშშ-ს უზარმაზარ სარკინიგზო ქსელში მისი ამოცნობა და მიდევნება. როდესაც საჭირო იქნება, ის მივა წინასწარ დაგემილ პოზიციაზე და განახორციელებს რაკეტის გაშვებას. და არანაირი ავტოავარიის საფრთხე და დამატებითი დაცვის ზომები მას არ შეაწუხებს. მაგრმა პროექტი საკმაოდ რთულად ჩათვალეს და დახურეს.

სარაკეტო მატარებლის შექმნაზე მარტო ამერიკელები არ ფიქრობდნენ. სსრკ-ს მიერ ამ კუთხით განხორციელებული პროექტები ჯერ კდიევ გასაიდუმლოებულია, მაგრამ გასაჯაროვებული ინფორმაცია მაინც გვაძლევს წარმოდგენის შექმნის შესაძლებლობას.

60-იან წლებში საკონსტრუქციო ბიურო «Южное»-ში მუშაობდნენ სარკინიგზო პლატფორმაზე განთავსებულ სარაკეტო გამშვებ კომპლექს РТ-12-ზე. იმის გათვალისწინებით, რომ სსრკ-ს ჩამორჩენა ჰქონდა სარაკეტო სიზუსტეში და აშშ-ს კიდევ შპიონი თანამგზავრების დიდი ქსელი ჰქონდა გაშლილი, მსგავსი პროექტი რუსებისთვის საკმაოდ მიმზიდველად გამოიყურებოდა. და ან კი РТ-21-ის პროექტი ვერ გამოვიდა, მის ბაზაზე 60-იანი წლების ბოლოს РТ-23-ზე დაიწყო მუშაობა, რომლის ფრაგლებშიც შეიქმნა და მწყობრში იქნა დაყენებული მსოფლიოში ერთადერთი სარკინიგზო გაშვების საკონტინენტთაშორისო სარაკეტო კომპლექსი РТ-23 УТТХ «Молодец».

РТ-23 УТТХ «Молодец» ამერიკელების წარმოსახვაში

პროექტზე მუსაობაოც წელს გაგრძელდა, რომლის დროსაც ის რამდენჯერმე ძირეულად შეიცვალა. საბოლოოდ 1987 წელს სარაკეტო მატარებელი დაყენებული იქნა საბრძოლო მორიგეობაზე. თუმცაღა მისი ბოლომდე შენიღბვა არ გამოვიდა. ვარაუდობდნენ რომ კომოსური ორბიტიდან ის ჩვეულებრივი მატარებლის იდენტური იქნებოდა, მაგრამ საბოლოოდ მაინც მოუწიათ არატიპიური ვაგონების გაკეთება და მატარებელი ერთდროულად სამი თბომავლით მოდიოდა მოძრაობაში. არაა გასაკვირი, რომ ამერიკელებმა მალე გაიგეს სარკინიგზო სარაკეტო კომპლექსის შესახებ და დაიწყეს მისი ინტენსიური თვალთვალი. და თუ კი «Молодец»-ი დროებით ახრხებდა თვალთვალიდან დასხლტომას, მას მაინც მალევე პოულობდნენ. ამერიკელების მონაცემებით, ისინი ამ სარკინიგზო სისტემების მინიმუმ ნახევარს მუდმივად აკონტროლებდნენ.

ამერიკული რაკეტა MX-ი სარკინიგზო ვაგონში

მიუხედავად ყველაფრისა, იდეა მაინც წარმატებული იყო - იერიშის მიტანა უკვე აღმოჩენილ მატარებლებზეც კი საკმაოდ რთული იყო, ბოლო მომენტში მას დარტყმიდან გასვლა შეეძლო. ამერიკელებმა იფიქრეს-იფიქრეს და გადაწყვიტეს თვითონაც გაემეორებინათ მსგავსი რამე.

აშშ-ს სარკინიგზო ქსელი უზარმაზარია, ავარიულობა მასზე მინიმალურია. რაკეტა МХ, მის 60-იანი წლებსი წინამორბედებთან შედარებით, საგრძნობლად შემცირდა ზომებში. მის ელექტრონულ ტვინს არ ესაჭიროება სტარტი წინასწარ განსაზღვრული წერტილიდან, ანუ გამოდის რომ სარკინიგზო სარაკეტო კომპლექსს გაშვების განხორციელება ნებისმიერი ადგილიდან შეუძლია. თუმცა ამერიკის მეცნიერული და ტექნიკური მიღწევების მიუხედავად რაკეტის ჩვეულებრივ ვაგონში განთავსება მაინც ვერ მოხერხდა - რაკეტა ვაგონზე დიდი იყო, მაგრამ არ დაგვავიწყდეს, რომ სსრკ-ს თანამგზავრული დაზვერვაც არ იყო მოწოდების სიმაღლეზე და შესაბამისად ამერიკელებისთვისაც არ იდგა მობილური გამშვების შექმნის საკითხი ძალიან მწვავედ.

მატარებელი გამოსცადეს და ლამის სერიაშიც ჩაუშვეს, მაგრამ სწორედ ამ დროს ცივი ომიც დამთავრდა და ამერიკელებმა თავისი სარკინიგზო სარაკეტო კომპლექსი ვერასოდეს ვერ ნახეს სერიაში.

ამერიკული სარაკეტო სარკინიგზო კომპლექსის სავარაუდო შემადგენლობა

დამალობანა

თუ სატვირტოები და მატარებლები რეალურად იქნა შექმნილი, სხვა მრავალი პროექტი მხოლოდ ქაღალდზე დარჩა. მაგალითად სარაკეტო ჭების შენიღბვის სხვადასხვა იდეები - მათი დამალვა საკმაოდ რთული საქმე იყო. გარნიზონის ნახვა საკმაოდ მარტივია და შემდეგ თანამგზავრული ფოტოების შესწავლით შესაძლებელია მიხვდე, რომ აი ეს უცნაური სახლი ან გორაკი, მხოლოდ და მხოლოდ სარაკეტო ჭის სარქველის შენიღბვაა.

ამიტომაც ამერიკელები პროექტებში საკმაოდ რადიკალურ გადაწყვეტილებებზე მიდიოდნენ - მაგალითად ჭის გზის საფარველის ქვეშ დამალვა, ხოლო მათი აგების საგზაო მშენებლობით შენიღვბვა. მეორე ვარიანტი - რაკეტების პირდაპირ მეგაპოლისებში განთავსება და ეს არაა სიგიჟე - აქ აქ აქცენტი შენიღბვის ნაცვლად უფრო ფსიქოლოგიურ მომენტზე გადატანილი. მოწინააღმდეგე ქალაქებზე ბირთვული იერიშს მოერიდება.

რათქმა უნდა ზემოთ ნახსენები იდეების  რეალიზაცია არ მომხდარა.

გზის საფარის ქვეშ დამალული სარაკეტო ჭა

მობილურ ვარიანტებში ასევე განიხილავდნენ უამრავ სხვა უცნაურ იდეასაც - სპეციალური დიზელის წყალქვეშა ნავებით დაწყებული და უზარმაზარი უპილოტო დრონებით დამთავრებული, რომლებიც აშშ-ს უდაბნოებში ბალიშის საშუალენბით დასრიალებდნენ. სერიოზულად ხდებოდა სარაკეტო სისტემების სამდინარო ბარჯებზე განთავსებაზე მუშაობაც, მაგრამ აქაც საგზაო მოძრაობის მსგავსი პრობლემები წარმოიშვა. აშშ-ს ძირითად მდინარეებზე გაცხოველებული მოძრაობა იყო, რაც ავარიების საფრთხეს ქმნიდა.

კიდევ ერთი ვარიანტი - რაკეტების სამოქალაქო ფლოტის ხომალდებზ ეგანთავსებაა. მაგრამ იყო ეჭვები რომ მოწინააღმდეგე უცნაური ფორმის ხომალდებს მიაქცევდა ყურადღებას, რომლებიც უმიზნოდ დაეხეტებიან ზღვებსა და ოკეანეებში. ამიტომაც უფრო მარტივი იქნებოდა მეტი წყალქვეშა მატარებლის აგება.

ამერიკული რაკეტა MX-ის სამოქალაქო ხომალდზე განთავსება

ამ იდეების უმეტესობის რეალიზაცია არასოდეს არ მომხდარა, თუმცა კონსპიროლოგიის ბევრ მომხრეს ეხლაც სჯერავს რომ აშშ-სა და რუსეთის გზებზე დღესაც დადიან ბირთვული რაკეტებით აღჭურვილი ტრაილერები.

არხანგელსკში აფეთქების შედეგად რადიოაქტიური ფონი გაიზარდა

როგორც ცნობილია, ამა წლის 8 აგვისტოს, რუსეთში, არხანკელსის მახლობლად მდებარე პოლიგონზე საცდელი ფრენის დროს დაუსახელებელი რაკეტის ძრავის აფეთქება მოხდა. რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს განცხადების თანახმად დაიღუპა ორი და დაშავდა ექვსი ადამიანი, მათ შორის არიან როგორც სამხედრო ასევე სამოქალაქო (მწარმოებლი კომპანიის წარმომადგენლები) პირები.

რუსეთის ტავდაცვის სამინისტრო აღნიშნავს, რომ აფეთქების შედეგად ატმოსფეროში მავნე ნივთიერებები არ გაფრქვეულა, რადიაციული ფონი ნორმალურია.

წყარო - Минобороны объявило о взрыве при испытаниях реактивного двигателя

9М730 Буревестник-ის ასაწყობი საამქრო 

თუმცა როგორც ჩანს რადიაციული დაბინძურება მაინც მოხდა და ამისი მიზეზი ბირთვული ძალური დანაგარის მქონე ფრთოსანი რაკეტა 9М730 Буревестник-ი გახდა. ამას ქვემოთ მოყვანილი რამდენიმე დეტალიც ადასტურებს:

• თეთრი ზღვაში მდებარე დვინის ყურეში 9 აგვისტოდან 10 სექტემბრის ჩათვლით ცურვა აიკრძალა (წყარო - ПРИП Архангельск).

• ამერიკული კომპანია Planet-ის მიერ გავრცელებული თანამგზავრული ფოტოებით თუ ვიმსჯელებთ, თეთრი ზღვის იმ რაიონში, სადაც სარაკეტო ძრავის გამოცდა მიმდინარეობდა და სადაც ხანძარი და აფეტქება მოხდა, შემჩნეული იქნა სატრანსპორტო ტანკერი «Серебрянка», რომელი რადიოაქტიური ნარჩენების შესაგროვებლად და ტრანსპორიტრებისთვის გამოიყენება. აღნიშნული ფაქტი იმაზ ემეტყვეელებს, რომ ბირთვული ძალური დანადგარით აღჭურვი რაკეტის ძრავა აფეთქდა (წყარო -  Jeffrey Lewis).

• რუსეთმა როგორც ჩანს "ახალ მიწაზე" მდებარე პანკოვოს საცდელი მოედნის დახურვის შემდეგ, მსგავსი მოედანი ნენოკსში ააშენა (არხენგელსკთან მდებარე დასახლებული პუნქტი, რომლის მახლობლადაც განთავსებულია საცდელი პოლიგონი). სავარაუდოდ ნენოკსში ბირთვული ძალური დანადგარით აღჭურვილი  ფრთოსანი რაკეტა 9М730 Буревестник-ის (NATO-ს კლასიფიკაციით SSC-X-9 Skyfall) გამოცდები მიმდინარეობდა. ამის დამადასტურებლად ქვემოთ მოყვანილი ფოტოებიც გამოდგება - პირველ ფოტოზე ბირთვული ძალური დანადგარით აღჭურვილი  ფრთოსანი რაკეტა 9М730 Буревестник-ის გაშვებაა აღბეჭდილი, მეორე ფოტოზე პანკოვოს, აწ უკვ ედახურული, სასტარტო მოედანია ასახული, რომელიც ერთი-ერთში ჰგავს პირველ ფოტოზე ასახულ სასტარდო მოედანს და ბოლოს, მესამე ფოტოზე პანკოვოსა და ნანოკსას სასტარტო მოედნების შედარებითი ზედხედია.

ბირთვული ძალური დანადგარით აღჭურვილი  ფრთოსანი რაკეტა 9М730 Буревестник-ის მომენტი

პანკოვოს გაუქმებული სასტარტო მოედანი

პანკოვოსა და ნანოკსას სასტარტო მოედნების შედარებითი ზედხედი

ფრთოსანი რაკეტა 9М730 Буревестник-ის შესახებ სტატიები იხილეთ შემდეგ ბმულებზე:

• რუსეთის პერსპექტიული სტრატეგიული შეიარაღება
• პუტინი, ზესაიდუმლო რუსული შეიარაღება და "ჯორჯისტანელები"

და ასევე დამატებით რამდენიმე ფოტო არხანგელსკიდან - პირველ ორ ფოტოზე დაზარალებულების ტრანპოსტირება სამოქალაქო რეანიმობილითა და ვერტმფრენით, მესამე ფოტოზე არხანგელსკში, აფითიაქზე გამოკრული წარწერა  - "იოდი არ გვაქვს" (როგორც ცნობილია რადიაქტიული დაბინძურების დროს იოდი ყველაზე კაი საშუალებაა, მას ორგანიზმიდან რადიაცია გამოყავს).