On March 1984, K-314 (Victor-I class submarine) collided with the aircraft carrier USS Kitty Hawk (CV-63) in the Sea of Japan when USS Kitty Hawk was participated in "Team Spirit" exercises. K-314 shadowed the task group. On 21 March 1984, at the end of the Sea of Japan part of the exercise, K-314 surfaced directly in front of Kitty Hawk, far too close for "Kitty Hawk" to avoid the resulting collision. Neither ship was significantly damaged, although the K-314 could not get underway to proceed home for repairs under her own power. The U.S. Navy stayed on scene for two weeks before the Soviets could send out a seagoing tug to bring her home.
USS Kitty Hawk’s (CV 63) fourteenth deployment in early 1984 found her at the center of a great deal of activity. During the joint United States/Republic of Korea Exercise Team Spirit 84-1, Kitty Hawk’s Battle Group Bravo encountered numerous Soviet forces during the eight-day event. Reconnaissance aircraft overflew the group 43 times while six Soviet surface units and one submarine made an appearance.
It was the submarine, however, that had a lasting impact on the ship and its cruise. At 22:07 on 21 March the submarine surfaced and collided with the carrier. The captain and starboard lookout both saw the silhouette of a sub without navigation lights moving away from the ship. Two SH-3H helicopters inspected the sub without noting any apparent damage, but a large piece of the submarine’s screw had broken off in Kitty Hawk’s hull.
The submarine was believed to be a Victor-I class attack boat, tentatively identified as K-314 (610). During the exercise it had been tracked and “killed” more than fifteen times after it was spotted on the surface fifty miles in front of the battle group.
The collision occurred despite the Incidents at Sea agreement that SECNAV John Warner and Admiral Sergei Gorshkov had signed in 1972. This agreement, designed to uphold the United States’ long cherished belief in freedom of the seas and prevent dangerous and hostile collisions at sea, was ignored in this instance. Chief of Naval Operations Admiral James Watkins reflected, “The reason behind the Soviet submarine captain’s slip in judgment is the only mystery here. He showed uncharacteristically poor seamanship in not staying clear of Kitty Hawk. That should cause concern in Moscow.”
Submarine K-314 after surfacing. Damage to the light body is visible.
The 80,000-ton carrier had suffered no damage in the collision, but that the 5,200-ton submarine, of what the Western nations designate as the Victor class, was seen on the surface dead in the water with a cruiser standing by to assist. The Soviet ships ignored American offers of assistance, the officials said.
Chief of Naval Operations, Adm. Mike Gilday visited Sailors and civilians during a day-trip to Naval Support Facility Dahlgren, Virginia, Nov. 17.
WASHINGTON (NNS) - Chief of Naval Operations (CNO) Adm. Mike Gilday visited Sailors and civilians during a day-trip to Naval Support Facility Dahlgren, Virginia, Nov. 17.
During the visit, CNO received briefs on a variety programs like High Energy Lasers, Solid Laser Technology Maturation (SSL-TM) and Layered Laser Defense (LLD), and the Optical Dazzler Interdictor, Navy (ODIN) at Naval Surface Warfare Center (NSWC) Dahlgren.
“As we develop the Fleet of the future, it’s important that we invest in weapons that are more precise, have longer range, and give us the ability to make our ships more survivable,” said Gilday. “The development and fielding of new technology like directed energy and high-velocity projectiles are not science fiction – they’re happening today – and the workforce here in Dahlgren is making that happen.”
CNO also spoke with Center for Surface Combat Systems (CSCS) leadership, met with AEGIS Training and Readiness Center (ATRC) students, toured the Reconfigurable Combat Information Center Trainer and observed the Virtual Maintenance Trainer demonstration at ATRC.
Earlier this year, the Navy installed the first Optical Dazzling Interdictor, Navy (ODIN) on the Arleigh Burke-class guided missile destroyer USS Dewey.
The system came out of Naval Surface Warfare Center (NSWC) Dahlgren Division in Virginia as part of Program Executive Office Integrated Warfare Systems, and it promises to radically change the way the Navy responds to a variety of threats at sea.
NSWC Dahlgren is the same group that worked on the Laser Weapon System (LaWS), which had a similar purpose: blasting unmanned aircraft out of the sky with a concentrated beam. Perhaps “dazzling” is a more accurate way to describe what LaWS does to airborne drones.
LaWS was a 30-kilowatt laser that was installed on the amphibious transport dock USS Ponce in 2014. It underwent a few years of testing and experiments but ultimately never was slated for operational use. LaWS did provide a lot of the lessons learned for the latest generation of ODIN.
ODIN took just two and a half years for the Navy to move the system from an approved idea through design, construction and testing to actual installation aboard the Dewey — a notable achievement in defense program development.
An Infant System More Advanced Than Its Predecessors
The ODIN program is still in its infancy, but the Navy hopes to roll it out with other ships in the fleet over the next couple of years. The sea service is concerned with the growing prevalence of enemy unmanned aircraft and seeks ways to counter this threat.
The Navy hopes to learn lessons from the installation of ODIN on the Dewey, which will inform commanders about how the system could be implemented on other ships in the future. ODIN, like LaWS, could lead to the development of other laser weapon systems.
The Navy requested $299 million for shipboard laser systems in its fiscal 2019 budget.
Bradley Martin, a senior policy researcher at the Rand Corp., said ODIN is not going to be used like laser weapons you would see in science fiction movies, but rather as something that would scramble a unmanned aerial vehicle’s optical sensor. UAVs right now aren’t a threat to attack a ship, so destroying them quickly isn’t necessary.
For the first time ever, an SM-3 Block IIA missile successfully intercepted a threat-representative Intercontinental Ballistic Missile (ICBM) target.
MDA press release
The U.S. Missile Defense Agency (MDA), and U.S. Navy sailors aboard an Aegis Ballistic Missile Defense (BMD) System-equipped destroyer intercepted and destroyed a threat-representative Intercontinental Ballistic Missile (ICBM) target with a Standard Missile-3 (SM-3) Block IIA missile during a flight test demonstration in the broad ocean area northeast of Hawaii, Nov. 16.
At approximately 7:50 p.m. Hawaii Standard Time, (12:50 a.m., Nov. 17, Eastern Standard Time), the ICBM-representative target was launched from the Ronald Reagan Ballistic Missile Defense Test Site, located on Kwajalein Atoll in the Republic of the Marshall Islands, toward the broad ocean area northeast of Hawaii. In this developmental test, the destroyer used engage-on-remote capabilities through the Command and Control Battle Management Communications (C2BMC) network as part of a defense of Hawaii scenario. After receiving tracking data from the C2BMC system, the destroyer launched a SM-3 Block IIA guided missile which destroyed the target.
“This was an incredible accomplishment and critical milestone for the Aegis BMD SM-3 Block IIA program. The Department is investigating the possibility of augmenting the Ground-based Midcourse Defense system by fielding additional sensors and weapon systems to hedge against unexpected developments in the missile threat. We have demonstrated that an Aegis BMD-equipped vessel equipped with the SM-3 Block IIA missile can defeat an ICBM-class target, which is a step in the process of determining its feasibility as part of an architecture for layered defense of the homeland. My congratulations to the entire test team, including our military and industry partners, who helped us to achieve this milestone.”
Based on preliminary data, the test met its primary objective: demonstrate the ability for a SM-3 Block IIA missile to intercept an ICBM target. Program officials will continue to evaluate system performance based upon telemetry and other data obtained during the test.
This event, designated Flight Test Aegis Weapon System-44 (FTM-44), was the sixth flight test of an Aegis BMD-equipped vessel using the SM-3 Block IIA guided missile. FTM-44, originally scheduled for May 2020, was delayed due to restrictions in personnel and equipment movement intended to reduce the spread of COVID-19.
FTM-44 satisfies a Congressional mandate to evaluate the feasibility of the SM-3 Block IIA missile’s capability to defeat an ICBM threat before the end of 2020. The SM-3 Block IIA was originally designed and built for the Intermediate-range Ballistic Missile threat set.
The Aegis Ballistic Missile Weapons System is the naval component of the U.S. Missile Defense System. The MDA and the U.S. Navy cooperatively manage the Aegis BMD system. Aegis BMD ships (and Aegis Ashore) receive track data via the C2BMC system, build the fire control solutions, then launch and guide the SM-3 family of missiles to destroy incoming threats. MDA’s mission is to develop and deploy a layered Missile Defense System to defend the U.S., its deployed forces, allies, and friends from missile attacks of all ranges in all phases of flight.
Sailors from Coastal Riverine Squadron (CRS) 1 conduct category III qualifications on the M2A1 heavy machine gun at Marine Corps Base Camp Pendleton, Calif. CRS-1 is qualifying for future mobilization requirements. (U.S. Navy/Hospital Corpsman 1st Class Kenji Shiroma)
The Navy is considering giving Ma Deuce a quiet new update.
In a request for information (RFI) issued on Tuesday, Naval Supply Systems Command announced a search for defense industry sources equipped to manufacture suppressors for the M2A1 variant of the tried-and-true M2 .50 caliber machine guns.
According to the RFI, the ideal suppressor will reduce the 160-decibel roar of a .50 cal to somewhere below the Pentagon's 140-decibel standard for hearing damage.
In addition, the suppressor should reduce muzzle flash by up to 95% compared to a standard barrel — all without compromising the weapon's accuracy, reliability, and rate of fire.
The Navy isn't the first service to slap suppressors on Ma Deuce. In May 2017, the Marine Corps announced that infantry Marines with the Bravo Company, 1st Battalion, 2nd Marines, became the first to deploy with suppressors on every weapon, including their M2 .50 cals.
Sailors man the rails aboard the guided-missile destroyer USS Zumwalt (DDG-1000) as the ship pulls into Joint Base Pearl Harbor-Hickam on April 2, 2019. US Navy Photo
The House Armed Services Committee may force the Navy to begin integrating hypersonic weapons onto the Zumwalt class of destroyers, something the sea service has talked about but not prioritized in its budget.
The Navy was put in charge of developing a common hypersonic glide body that will ultimately serve as a conventional prompt global strike weapon for the joint force, providing an alternative to nuclear weapons for strategic retaliatory strikes.
The Navy said early in development that it wanted to develop the weapon to the most stringent possible requirement – a weapon that could survive an underwater launch from a submarine – thereby making it easier to integrate the weapon into multiple kinds of launchers.
Earlier this year the service said it would devote money to integrating the weapon onto its Virginia Payload Module, a set of missile tubes added onto the Block V and beyond Virginia-class attack submarines. The Navy requested just over $1 billion in the Fiscal Year 2021 budget request for this effort, which would cover “continued development of the weapon system and flight subsystem, platform integration, and advanced research and development to support future spiral capabilities such as enhanced warhead, advanced communication, alternative navigation, and terminal sensor technology.” The weapon would reach initial operational capability in FY 2028, when it would be ready for use on the Virginia submarines., according to Navy budget documents.
In a section of its FY 2021 National Defense Authorization Act, the HASC strategic forces subcommittee directs the Navy to focus on surface ship integration, too.
A common hypersonic glide body (C-HGB) launches from Pacific Missile Range Facility, Kauai, Hawaii, at approximately 10:30 p.m. local time, March 19, 2020, during a Department of Defense flight experiment. The U.S. Navy and U.S. Army jointly executed the launch of the C-HGB, which flew at hypersonic speed to a designated impact point. Concurrently, the Missile Defense Agency (MDA) monitored and gathered tracking data from the flight experiment that will inform its ongoing development of systems designed to defend against adversary hypersonic weapons. US Navy photo.
“The bill mandates that the department start integration of hypersonics on surface ships, on DDG-1000s, given that the department has been primarily focused on sub-based platforms,” a committee aide told reporters.
“And it asks for a report on certain questions and concerns that are ongoing, including operational control authority, whether we need to update our war plans, who would be responsible for targeting requirements, what the risks of miscalculation would be and what the risk mitigations might be, and finally on basing strategies for a land-based variant. And then it also requires a [Cost Assessment and Program Evaluation] report on costs and testing.”
Specifically, the bill calls for the Navy to start integration efforts on the Zumwalt class no later than Jan. 1, 2021.
Commander of Naval Surface Forces Vice Adm. Rich Brown has expressed interest in putting hypersonic weapons on the Zumwalt class, saying that the ship’s larger size, power generation and missile launcher compared to the Arleigh Burke-class DDG made it a great host for the conventional prompt strike weapon.
“I have got to tell you, I am thoroughly impressed with the capabilities that that destroyer will bring into our fleet. As a matter of fact, I would love to have six more of them, because the capabilities are that good. If you look at conventional prompt strike, I can think of no other better platform than to put conventional prompt strike on that platform. And then once that happens, or if that happens, make no mistake, it will put the fear of god into our adversaries once we marry those two platforms together,” he said during a media call.
The report to Congress that the NDAA language mandates would begin to address some thorny issues related to use of force, risk of escalation, command and control and more.
The submarine community has worked out some of these issues, having a Navy platform using a national strategic weapon – nuclear missiles – in its Ohio-class ballistic missile submarine (SSBN) program. Though it would be the Virginia-class SSNs firing off strategic hypersonic CPGS weapons – and those crews would have to manage having both strategic weapons for national tasking as well as their own weapons for self-defense and strike missions within their Navy fleet chain of command – it’s likely that some of the submarine community’s understanding of command and control, underwater communications, and training for national tasking could be put in place on the attack subs.
However, no surface ships today are equipped with these kinds of strategic weapons and have to deal with these kinds of issues.
The measure still has to survive a full committee vote next month, a full House of Representatives vote and then agreement by the Senate before being signed into law.
MEDITERRANEAN SEA (NNS) -- For the third time in two months, Russian pilots flew in an unsafe and unprofessional manner while intercepting a U.S. Navy P-8A Maritime Patrol and Reconnaissance Aircraft in U.S. Sixth Fleet, May 26, 2020.
Two Russian Su-35 aircraft unsafely intercept a P-8A Poseidon patrol aircraft assigned to U.S. 6th Fleet over the Mediterranean Sea May 26, 2020. The intercept was determined to be unsafe and unprofessional due to the Russian pilots taking close station on each wing of the P-8A simultaneously, restricting the P-8A™s ability to safely maneuver, and lasted a total of 64 minutes. U.S. 6th Fleet, headquartered in Naples, Italy, conducts the full spectrum of joint and naval operations, often in concert with allied and interagency partners, in order to advance U.S. national interests and security and stability in Europe and Africa. (U.S. Navy photo)
On May 26, 2020, a U.S. Navy P-8A aircraft was flying in the Eastern Mediterranean over international waters and was intercepted by two Russian Su-35 aircraft over a period of 65 minutes. The intercept was determined to be unsafe and unprofessional due to the Russian pilots taking close station on each wing of the P-8A simultaneously, restricting the P-8A’s ability to safely maneuver.
The unnecessary actions of the Russian Su-35 pilots were inconsistent with good airmanship and international flight rules, and jeopardized the safety of flight of both aircraft.
While the Russian aircraft was operating in international airspace, this interaction was irresponsible. We expect them to operate within international standards set to ensure safety and to prevent incidents, including the 1972 Agreement for the Prevention of Incidents On and Over the High Seas (INCSEA). Actions like these increase the potential for midair collisions.
This incident follows two unsafe interactions in April, over the same waters.
In all cases, the U.S. aircraft were operating in international airspace, consistent with international law, with due regard for safety of flight, and did not provoke this Russian activity.
Boeing has released a video of the rollout of the first of two Block III F/A-18F Super Hornet test jets for the U.S. Navy. The service plans to use these aircraft, which do not feature the full set of upgrades, for various flight tests and to explore new concepts of operation ahead of the delivery of jets with the complete Block III package, which is set to begin later this year.
The first #FA18 Block III #SuperHornet test jet has rolled out of final assembly. Two of these test jets will head to the @USNavy, where they’ll help pilots familiarize themselves with the updated jets and be used in carrier flight tests. pic.twitter.com/ojmn7Uy4Z0
The video offers views of the exterior of the jet, which remains largely unchanged from earlier Super Hornets. This particular aircraft does not have its conformal fuel tanks fitted, though that is a key piece of the full Block III upgrade. The video also highlights the customizable wide-area multi-function display in one of the F/A-18F's two cockpits, which is another important element of the Block III package.
In addition, the Block III jets will also receive new satellite communications systems and have the ability to use podded infrared search and track (IRST) sensors, which are being developed for the Block III and existing Block II Super Hornets.
With the rollout of the first Block III test jet, the Navy is now even closer to getting its newest and most advanced Super Hornets later this year.
NORFOLK, Virginia (NNS) -- Seven months after reaching initial operational capability, U.S. 2nd Fleet achieved full operational capability Dec. 31.
Since its reestablishment in August 2018, Vice Adm. Andrew Lewis, 2nd Fleet (C2F) commander, has led the resurgence of the Navy’s newest numbered Fleet, amid a return to great power competition as outlined in the National Defense Strategy.
“Within an increasingly complex global security environment, our allies and competitors alike are well aware that many of the world’s most active shipping lanes lie within the North Atlantic,” Lewis said. “Combined with the opening of waterways in the Arctic, this competitive space will only grow, and 2nd Fleet’s devotion to the development and employment of capable forces will ensure that our nation is both present and ready to fight in the region if and when called upon.”
Headquartered in Norfolk, Virginia, C2F exercises operational authorities over assigned ships, aircraft and landing forces on the East Coast and the North Atlantic.
The achievement of FOC signifies 2nd Fleet has reached sufficient capacity to sustain command and control over assigned forces using the operational functions and processes of the Maritime Operations Center and Maritime Headquarters, in accordance with Navy Doctrine.
C2F will primarily focus on forward operations and the employment of combat ready naval forces in the Atlantic and Arctic, and to a smaller extent, on force generation and the final training and certification of forces preparing for operations around the globe.
“Our involvement in force generation is limited to the integrated phase – the final stages of the training cycle when our ships are operating at the high-end in aggregate,” Lewis said. “This is an important distinction from the previous 2nd Fleet that disestablished in 2011 in that it aligns us with all other OCONUS numbered fleets.”
In June, C2F led exercise Baltic Operations on behalf of Naval Forces Europe, marking it the first time the Fleet operated in the European theater since its reestablishment, leveraging increased lethality, interoperability and integrated warfighting capability with regional allies and partners.
Building its expeditionary capability, C2F established a Maritime Operations Center (MOC) this past September in Keflavik, Iceland. This forward operating MOC, made up of approximately 30 members of C2F staff, possessed the ability to command and control forces, provide basic indicators and warnings for situational awareness, and issue orders while maintaining reach-back capability to C2F headquarters.
Additionally, C2F has a trans-Atlantic outlook and understanding that it is intrinsically linked with allies and partners – both up toward the Arctic as well as across the Atlantic.
“We tirelessly work with our partner and NATO alliances to strengthen our deterrence and defense efforts throughout the Atlantic to improve upon our readiness and responsiveness,” Lewis said. “This critical relationship will continue to grow throughout the future, as we work together to ensure there is no seam in the Atlantic for our adversaries to exploit.”
By focusing on strengthening our partnerships with our Allies in the Atlantic and high-end training and employment of assigned assets, the new C2F is now fully postured to support the employment of forces, whether that is on the western or eastern side of the Atlantic Ocean, or further north into the Arctic Ocean.
აშშ-ს სამხედრო საზღვაო ძალები ბოლო წლების განმავლობაში უჩუმრად ანვითარებენ იმას, რაც, როგორც საზღვაო ბრძოლებში ასევე მთლიანად სამხედრო მოქმედებებში, შეიძლება მრავალი წლის მანძილზე ბრძლის ველის გარდამქმნელი გახდეს . ეს არის რადიოელექტრონული ბრძოლის ახალი "სისტემათა სისტემა", რომელზე მუშაობაც საიდუმლოდ მიმდინარეობდა ბოლო ხუთი წლის მანძლზე და ფლოტის საბიუჯეტო საბუთების მიხედვით, ის ფუნქციონირებას სავარაუდოდ უახლოეს მომავალში დაიწყებს (თუ უკვე არ დაიწყო). ეს საიდუმლო "ეკოსისტემა", რომელიც რადიოელექტრონული ბრძოლის საწარმოებლადაა შექმნილი, ცნობილია როგორც Netted Emulation of Multi-Element Signature against Integrated Sensors, ან შემოკლებით NEMESIS (ინტეგრირებული სენსორების წინააღმდეგ კვალის ქსელური მრავალელემენტური სიმულაცია).
NEMESIS ეს არაა უბრალოდ ქაღალდზე დაეწერილი პრექტი. ღია მიმოქცევაში არსებული მცირე მასალებიდან ცნობილი ხდება, რომ აშშ-ს საზღვაო ძალები ბოლო რამდენიმე წლის მანძლზე მუშაობდა რამდენიმე სახეობის უპილოტოზე და სახომალდო და წყალქვეშა სისტემებზე, კონტრზომებსა და რადიოელექტრონული ბრძლის სხვა მარგ დატვირთვაზე. მუშაობა მიდიოდა ასევე საკომუნიკაციო ტექნოლოგიებზეც, რათა მიეცათ მისთვის იმისი პროეცირების საშუალება, რაც რეალურად ავიაცის, ხომალდებისა და წყალქვეშა ნავების ფანტომურ დაჯგუფებებს წარმოადგენს. ამ რეალურის მსგავს ცრუ სიგნალებსა და სატყუარებს შეუძლიათ უპრობლემოდ გამოჩნდნენ მოწინააღმდეგის გაფანტულ და გეოგრაფიულად დაშორიშორებულ სათვალთვალო სისტემებზე, რომლებიც განთავსებულები არიან როგორც ოკეანის ზედაპირზე, ასევე მის ქვეშ. შედეგად ბრძოლის ველზე ამ ქსელური და შეთანხმებული რადიოელექტრონული ბრძლის კონცეფციას მოაქვს უპრეცენდენტო თაღლითური დარწმუნება. საუბარია არა მხოლოდ იმაზე, რომ დაარღვიო მოწინააღმდეგის შესაძლებლობები, ან გამოიწვიოს მისი დაბნეულობა სამეთაურო დონეზე, არამედ იმაზეც, რომ აიძულო მისი სენსორები შეატყობინონ ერთნაირი სიცრუე შეტაკების სივრცის დიდ მონაკვეთებზე.
სხვანაირად რომ ავხსნათ - ეს არის ის, რომ ტრადიციული რადიოელექტრონული ბრძლის ტაქტიკიდან, რომლის დროსაც რამდენიმე რადიოელექტრონული ბრძოლის სისტემა მოწინააღმდეგის რამდენიმე სენსორზე ასრულებს ცალკეულ ელექტრონულ იერიშებს, რათა მიაღწიოს ინდივიდუალურ ან ლოკალურ ეფექტს, NEMESIS-ი გადადის სრულიად ახალ სამოქმედო კონცეფციაზე, რომლის დროსაც რადიოელექტრონული ბრძლის ძალიან დიდი სახესხვაობის სისტემების ქსელი ახორციელებს ელექტროიერიშის მოწინააღმდეგის სენსორების ქსელის უზარმაზარ მონაკვეთზე. ეს ქსელი შეიძლება გაშლილის იყოს ძაან დიდ მანძლზე და მოიცავდეს საბრძოლო მოქმედებების რამდენიმე რაიონს. და ამით იგი აღწევს ბევრად უფრო ერთიან, ძლიერ და დამაჯერებელ ეფექტებს.
ეს ყველაფერი მეცნიერულ ფანტასტიკა სჰგავს, მაგრამ ეს არც მეტი, არც ნაკლები, ამ ჩუმ, მაგრამ გააფთრებულ ელექტრომაგნიტური უხილავ ბრძლაში, გიგანტური კვანტური ნახტომია .
უხილავი ომი
გასული საუკუნის განმავლობაში ელექტრონული ომი (Electronic warfare) სამხედრო სტრატეგიის განუყოფელი ნაწილი გახდა. ეს განსაკუთრებით ბოლო ათწლეულებში გახდა შესამჩნევი - ამისი მიზეზი სამხედრო სისტემების სულ უფრო და უფრო მეტი გაციფროვნებაა.
NATO-ს სტანდარტებით ელექტრონული ომის ახნსა შემდეგნაირად გამოიყურება:
რადიოელექტრონული ბრძოლის მიზანია - წაართვას მოწინააღმდეგეს უპირატესობა და უზრუნველყოს მეგობარი ძალების შეუფერხებელი წვდომა ელექტრომაგნიტურ სპექტრთან. რადიოელექტრონული ბრძოლა გამოიყენება ჰაერიდან, ზღვიდან, ხმელეთიდან და კოსმოსიდან, მიზნის რადიოლოკაციისა და კავშირების სისტემების გასაუვნებელყოფად. ის ბრძოლის ველზე კონკრეტული მიზნების მისაღწევად იყენებს ელექტრომაგნიტურ სპექტრს.
ელექტრონული ომი ტაქტიკისა და ოპერაციების უზარმაზარ სახესხვაობებს მოიცავს, მათ შორის მოწინააღმდეგის კომუნიკაციების დარღვევა და საკუთარის დარღვევის აკრძალვა. ალბათ ელექტრონული ბრძოლის ყველაზე ცნობილი ფორმა მოწინააღმდეგის რადარების ჩახშობაში მდგომარეობს, მაგრამ ამის გარდა არსებობს რადიოელექტრონული ბრძოლის კიდევ სხვა აუარება ფორმები, რომლებიც არ მოიცავენ ტრადიციულ ჩახშობას. ისინი მოიცავენ აღმოჩენას და ჩანაცვლებას, რითაც მოწინააღმდეგის სენსორებს არ აძლევენ იმის საშუალებას რომ გავლენა იქონიონ მეგობარ ძალებზე.
კიბერომის ტაქტიკა და მისი შესაძლებლობები ფაქტიურად გაანადგუროს სენსორები, ქსელები და მოწინააღმდეგის მართვისა და კონტროლის სისტემები პროგრამულ დონეზე - ეს არის საბრძოლო მოქმედებების საკმაოდ კრიტიკული სფერო, რომელიც ზოგიერთ შემთხვევაში იკვეთება და ირევა რადიოელექტრონული ბრძოლასთან და მის სამოქმედო ტაქტიკასთან. თვით მიმართული ენერგიის იარაღიც კი შეიძლება იყოს ელექტრონული ბრძლის ილეთის ნაწილი.
თუმცა ელექტრომაგნიტური ბრძოლა ბრძოლის ველის ყველაზე ნაკლებად შესამჩნევი კომპონენტია და საკმაოდ რთულია ითქვას თუ რა კომპონენტებსა და შესაძლებლობებს მოიცავს. მაგრამ ამ ყველაფრის მიუხედავად დღეისთვის ბრძოლის ეს ხერხი ყველაზე მნიშვნელოვანი ასპექტია და მას ბრძოლის ველის ბედის გადაწყვეტა შეუძლია.
ცივმა ომმა თანამედროვე ელექტრონულ ომი წარმოშვა
დღევანდელი გაგებით ელექტრონული ომი დიდი ხნის წინ ჩაისახა. სულ მცირე მე-20 საუკუნის შუიდან ამერიკელის სამხედროები უბრალო ხარვეზების გარდა ელეტრონული ბრძოლის სხვა ხერხებსაც იყენებდნენ. ამ უხილავი დაპირისპირების დაბადება ცივი ომის სათავეებთან დგას, მაშინ როდესაც CIA-მ მოქმედებაში მოიყვანა პროექტი PALLADIUM, რომელიც წყალქვეშა ნავებიდან გაშვებულ რადიოლოკაციური ამრეკლებით აღჭურვილ სპუფინგურ სისტემებსა და საჰაერო სფეროებს მოიცავდა და მათი წყალობით ხდებოდა კუბის შეიარაღებაზე არსებული საბჭოთა ჰსთ სისტემების კვლევა. ეს ოპერაცია უფრო ფართომაშტაბური მიზნის ნაწილს წარმოადგენდა - რომლის თანახმადაც ამერიკელებს სურდათ გაეგოთ, რამდენად მოწყვლადი იქნებოდა სადაზვერვო თვითმფრინავი A-12 Oxcart (SR-71 Blackbird-ის წინაპარი).
A-12 Oxcart
იმის გათვალისწინებით, რომ 65 წლის წინ, CIA-ს შეეძლო წყალქვეშა ნავებიდან რადიოლოკაციური ამრეკლების გაშვება და ახდენდა მათი და რადიოელექტრონული ბრძოლის შესაძლებლობების კომბინირებას, რომლებიც იმ დროს ყველაზე მეწინავე საბჭოთა ჰსთ სისტემებში ახდენდნენ ამერიკული გამანადგურებლების იმიტირებას ან მათი არსებობის გაყალბებას, მაშინ ჩვენ დაგვჭირდება მთელი ჩვენი ფანტაზია, რომ წარმოვიდგინო დღევანდელი ამერიკული რადიოელექტრონული ბრძოლის რეალური შესაძლებლობები. ჩვენ ვიცით რომ ელექტრონული ბრძოლის შესაძლებლობები კარდინალურად ვითარდება და ფეხდაფეხ მისდევს სენსორების, ინფორმაციის გადამამუშავებელი საშუალებების, კომპიუტერების და მძლავრი საკომუნიკაციო ქსელების განვითარებას. სწორედ ამ ტექნოლოგიების დახმარებით ხდება მთელი ამ განცალკევებული სისტემების ინტეგრირება, შეთანხმებული მოქმედება და სხვა პლატფორმებთან ინტეგრირება. და NEMESIS სწორედ ამ სფეროში განხორციელებულ უზარმაზარ ნახტომს წარმოადგენს.
ელექტრონები ბომბების სანაცვლოდ
აშშ-ს სამხედრო საზღვაო ფლოტის ხელმძღვანელობამ არაერთხელ განაცხადა, რომ ელექტრომაგნიტური ბრძლის შესაძლებლობების მნიშვნელოვანი ნახტომი ბოლო ათწლეულის მანძილზე განხორციელებული კვლევების დამსახურებაა. ამის შესახებ, აშშ-ს სამხედრო-საზღვაო ოპერაციების მაშნდელმა სარდალმა, ჯონათან გრინერტმა, 2013 წელს თავის გამოსვლაში ისაუბრა.
კონფერენციაზე გრინერტმა დამსწრეებს აუხსნა, რომ სამხედრო საზღვაო ფლოტი ცდილობს ჩამოშორდეს ტრადიციულ შეიარაღებას და ამის ნაცვლად უფრო სერიოზულად უყურებს ელექტრონულ და საინფორმაციო ომს. "ჩვენ უნდა განვავითაროთ ეს პარადიგმა" - განაცხადა მან და შემდეგ დაამატა, რომ "ელექტრონულ ომს მრავალ სიტუაციაში შეუძლია მნიშვნელოვნად ჩაანაცვლოს კინეტიკური ომი".
"ჩვენ ვიყენებთ ელექტრომაგნიტურ სპექტრს როგორც გავლენის სფეროს და როგორც გავლენის საშუალებას და ჩვენ ვანცობიერებთ მას და გვესმი ის. ჩვენ თავდაპირველად უნდა გავარკვიოთ, როგორ შეიძლება ელექტრომაგნიტურ ველზე წარმატების მოპოვება. რატომ უნდა დავხარჯოთ ამდენი ფული კინეტიკურ დაპირისპირებაზე, როდესაც შეგვიძლია დავბლოკოთ, ჩავანაცვლოთ ან სხვა გზით მოვახერხით მტრის დაჯაბვნა?"
2015 წელს, ჟურნალ "National Interest"-ში დაიბეჭდა სტატია, რომლის თანახმადაც, ცივი ომის შემდეგ, ამერიკამ დაკარგა ელექტრომაგნიტურ სპექტრში მოპოვებული უპირატესობა, რითაც ისარგებლეს რუსეთმა და ჩინეთმა და შექმნეს სისტემები, რომელიც საფრთხის ქვეშ აყენებს ამერიკის სენსორულ და საკომუნიკაციო ქსელებს. არსებული უპირატესობა შეიძლება სრულიად დაიკარგოს თუ აშშ-ს სამხედროები ამ სფეროთი სერიოზულად არ დაკავდებიან.
აღნიშნულ სფეროში არსებული ჩავარდნის გამო აწეულ ხმაურს უშედეგოდ არ ჩაუვლია - ორი წლის წინ გავრცელებული საბიუჯეტო დოკუმენტებით თუ ვიმსჯელებთ, აშშ-ს სამხედრო-საზღვაო ფლოტმა მომავალი თაობის მაღალინტეგრირებული ქსელების შექმნაზე დაიწყო მუშაობა. ამ ქსელებმა უნდა მოახდინონ მოწინააღმდეგის სენსორებისთვის მიწოდებული კვალის ჩანაცვლება და ცრუ სიგნალების წარმოშობა.
NEMESIS Genesis
რადიოელექტრონული ბრძოლის განვითარების პროგრამა, რომელიც ცნობილია სახელწოდებით "Netted Emulation of Multi-Element Signature against Integrated Sensors", ან შემოკლებით NEMESIS (ინტეგრირებული სენსორების წინააღმდეგ კვალის ქსელური მრავალელემენტური სიმულაცია), პირველად ოფიციალურ დოკუმენტებში 2013 წლის აპრილში გამოჩნდა - როდესაც ის 2014 წლის სამხედრო ბიუჯეტის კვლევების, გამოცდების და პროექტირების მუხლში იქნა ჩადებული. ამ და მომდევნო საბიუჯეტგო დოკუმენტებში NEMSIS შემდეგ მუხლებში გამოჩნდა - “PE 0602271N / Electromagnetic Systems Applied Research” და “PE 0603271N / Electromagnetic Systems Advanced Technology.”
აბ საბიუჯეტო დოკუმენტებში აშშ-ს სამხედრო საზღვაო ძალები NEMESIS-ს ახასიათებენ როგორც "სისტემათა სისტემას" (“System of Systems, ან შემოკლებით SoS), რომელსაც შეუძლია ერთდროულად კოორდინირება გაუწიოს ელექტრომაგნიტური ბრძოლის მრავალრიცხოვან და გადანაწილებულ სენსორებსა და დაკვირვების მოწყობილობებს, "რაც მოუტანს სარგებელს სამხედრო მოსამსახურეებს, უზრუნველყოფს საბრძოლო სივრცეში პლატფორმების დაცვას, შექმნის უწყებათშორის კოორდინირებული ურღვევი წინააღმდეგობის საშუალებებს და მეწინავე ტექნოლოგიების სწრაფ დანერგვას".
კერძოდ ბიუჯეტის სტატიაში აღნიშნულია, რომ "NEMESIS მოიცავს ერთდროულად დაკვირვებისთვის რამდენიმე სენსორზე და დამიზნების სისტემების წინააღმდეგ რეალისტური სამხედრო-საზღვაო ფლოტის შექმნას".
ცოტა ქვევით, იმავე დოკუმენტში, საუბარია NEMESIS-ის შესახებ - "წყალსზედა და წყალქვეშა სენსორებისთვის ცრუ ძალების შესაქმნელად ის შესდგება ელექტრომაგნიტური ბრძოლის რეკონფიგურირებადი და მოდულური მარგი დატვირთვისგან, გაშლილი სატყუარებისგან და ხარვეზების ჯგუფებისგან (Distributed Decoy and Jammer Swarms (DDJS)), ეფექტური აკუსტირკური კონტრზომებისგან (Acoustic Countermeasures (CM)) და მრავალი მიმღებ გადამცემი სენსორისგან (Multiple Input/Multiple Output Sensor/CM (MIMO S/CM))".
2018 და 2019 წლის ბიუჯეტებში აღნიშნულია, რომ "NEMESIS-ის პროტოტიპის ხარჯვადი სატყუარების და აპარატურის სისტემები დასრულდება და გადაეცემა საველე გამოცდებისთვის" და რომ ამ ხარჯვადი სატყუარების დემონსტრაცია, მოხდება როგორც ფლოტის ექსპერიმენტების დროს, ასევე სალაბორატიორიო და მიზნობრივი საველე გამოცდების დროსაც.
ჩრდილოვანი NEMESIS
NEMESIS-ის შესახებ საკმაოდ მწირი ინფორმაციაა. ეს პროგრამა ზემოთ ნახსენები სავბიუჯეტო მუხლებისა და რამდენიმე პრეზენტაციის გარდა, არსად არ ხსენდება. NEMESIS-ის თითქმის ყველა მახასიათებელი უცნობია, მაგრამ თავისუფალ მიმოქცევაში არსებული დოკუმენტები საშუალებას გვაძლევენ მის შესახებ შევიქმნათ საერთო წარმოდგენა.
2014 წლის 9 აპრილს, ბობ სმიტმა, სამხედრო-საზღვაო ძალების რევოლუციური ტექნოლოგიებისა და მართვის კვლევების განყოფილების დირექტორმა (Disruptive Technologies at the Office of Naval Research (ONR)), კონფერენციაზე გამოსვლისას რამდენიმე ინოვაციურ კვლევით პროგრამებზე ისაუბრა. პრეზენტაციის სლაიდზე წარმოდგენილი იქნა NEMESIS-ის განზოგადოებული, მაგრამ შთამბეჭდავი მიმოხილვა, რომლის ქვეშაც მიწერილი იყო "დამატებითი ინფორმაცია კლასიფიცირებულია".
პრეზენტაციის თანახმად, NEMESIS-ი გაშლილი სენსორული სისტემების წინააღმდეგ მუშაობდა, რათა დაებნია და გაეყალბებინა მოწინააღმდეგის თვალთვალისა და დამიზნების სისტემები. იმავე დოკუმენტში საუბარია იმაზე, რომ სისტემა NEMESIS-ი "უზრუნველყოფს მეწინავე ტექნოლოგიებისა და წარმოშობილი საფრთხეების წინააღმდეგ შესაძლებლობების სწრაფ დანერგვას", რაც ნიშავს რომ, NEMESIS-ს შეუძლია სწრაფად მოდიფიცირება და მოდერნიზირება, რათა წინააღმდეგობა გაუწიოს ჯერ კიდევ შემუშავების სტადიაში მყოფ უახლეს საფრთხეებს.
იმავდროულად ONR-მა განაცხადა, რომ აშშ-ს წყნარი ოკეანის სარდლბოსი სიაში NEMESIS-ი განიხილება ტრადიციული რადიელექტრონული ბრძოლის შეზღუდვებისა და სხვა რამდენიმე ელემენტის გასაძლიერებლად, რაც სარდლობის მიერ მისიების შესასრულებლად კრიტიკულად მნიშვნელოვანია.
ONR-ის იმავე პრეზენტაციის თანახმად, NEMESIS შესდგება "ელექტრომაგინტური ბრძოლის რეკონფიგურირებადი მარგი დატვირთვისგან", მათ შორის "ცრუ და უპილოტო საჰაერო და სახმელეთო პლატფორმებისგან", რომლებიც ONR-ის "მეცნიერება და ტექნოლოგიების" და "სამხედრო-საზღვაო ძალების მომავლის" პროგრამებს ეფუძნება. NEMESIS-ი აერთიანებს შემდეგი კოდების ფუნქციონალობასა და შესაძლებლობებს:
კოდი 31 - საინფორმაციო, კიბერ და სპექტრული უპირატესობა.
კოდი 33 - საზღვაო პლატფორმების საბრძოლო უნარები, მდგრადობა და გადარჩენადობა.
კოდი 35 - ავიაცია, ძალი პროექცირება და კომპლექსური თავდაცვა.
ONR პრეზენტაციიდან ცოტა ხანში, აშშ-ს სამხედრო საზღვაო ფლოტის ხელმძღვანელობამ 2015 წელს EMESIS-ის შემდეგი განსაზღვრა შემოგვთავაზა, რომლის მიხედვითაც EMESIS-ს "ელექტრონული ბრძოლის შეთანხმებული და ურთიერთშერწყმული ეფექტების მისაღწევად, შეუძლია გადანაწილებული სხვადასხვა პლატფპრმის რადიოელექტრონული ბრძოლის ზემოქმედების სინქრონიზაცია" და რომ "EMESIS-ი აქცენტს აკეთებს სენსორების წინააღმდეგ მრავლობითი სცენარის წინააღმდეგ ელექტრომაგნირუტი ბრძოლის ტაქტიკის სინქრონიზაციასა და კოორდინაციაზე".
იმავე სახელმძღვანელოში აღნიშნულია, რომ NEMESIS-ის შექმნაზე მუშაობა დაიწყო 2014 წელს და წარმოადგენს დისციპლინათშორის პროექტს, რომელშიც ჩართულები არიან ისეთი ცნობილი კვლევითი ცენტრები, როგორებიცაა "თავდაცვის სფეროში პერსპექტიული კვლევითი პროექტების სააგენტო" (ცნობილი როგორც DARPA - Defense Advanced Research Projects Agency) და ONR.
რადიო-ელექტრონული ბრძლის ხროვა
ან კი NEMESIS-ის კომპონენტები დღემდე უცნობია, მაინც არსებობს მწირი ინფორმაცია იმის შესახებ რა სახის სატყუარები და ხროვები იქნება გამოყენებული ამ სისტემაში. "სტრატეგიული და საბიუჯეტო შეფასების ცედნტრის" (Center for Strategic and Budgetary Assessments - CSBA) 2017 წლის თეთრ წიგნში ბრაიან კლარკის (Bryan Clark), მარკ განზინგერის (Mark Gunzinger) და ჯესსი სლომანის (Jesse Sloman) ავტორობით გამოქვეყნებულ თავში, სახელწოდებით "გამარჯვება რუხ ზონაში: ესკალაციაში ბატონობის აღსადგენად ელექტრომაგნიტური ომის გამოყენება" (Winning in the Gray Zone: Using Electromagnetic Warfare to Regain Escalation Dominance), აღწერილია ელექტრომაგნიტური ბრძოლის ეკოსისტემების NEMESIS-ისა და DARPA System of System Integration Technology-ს (SoSITE) შემადგენელი სხვადასხვა ელემენტები და ქვესისტემები.
დოკუმენტში საუბარია მრავლობით ხარჯვად უპილოტო სისტემებზე, რომლებიც "აერთიანებელ კოგნიტიურ დამუშავებას და მოქმედებების კოორდინირებას ქსელის დახმარებით აკოორდინირებენ", ანუ მათ შეუძლიათ მონაცემებეის რეალურ დროში გაცვლა და ნახევრადავტომატურად მუშაობა, რათა მოახდინონ მოწინააღმდეგის სენსორების დაბლოკვა, გამოუშვან სატყუარები და მოაგროვონ მონაცემები და ასევე განახორციელონ ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის ქსელების აღმოჩენა და კარტოგრაფირება.
DARPA SoSITE-ს კონცეპტუალური სქემა, რომელიც მოიცავს ქსელურ სატყუარებს, ხრახნიანი უპილოტო Nomad-ის მსგავს მცირე ზომის უპილოტოებს, Northrop Grumman X-47B-ს მსგავს მსხვილ უპილოტოებს და კიდევ ერთ უცნობ უპილოტოს, რომელიც F-35-ისა და E-2 Hawkeye-ს გვერდით დაფრინავს
ტალღებად გაშვებულმა ამ უპილოტოებმა საგრძნობლად უნდაა გააფართოონ აშშ-ს შეიარაღებული ძალების ქსელური სენსორები, დააბნიონ ან დაჩრდილონ მოწინააღმდეგის თავდაცვა, უზრუნველყონ მდგრადი საკომუნიკაციო ქსელი, გაუწიონ კოორდინირება და დაგეგმონ სამიზნეები სალპური ცეცხლის სისტემებისთვის, და მცრიე ფრენის დროის მქონე "ჰიპერბგერითი რაკეტებისთვისაც კი მოახდინონ სამიზნეების მიწოდება".
როგორც ამბობენ, NEMESIS-ს საცეცხლე და საკომუნიკაციო მხარდაჭერის გარდა, შეუძლია შექმნა სიცოცხლისუნარიანი ცრუ სამიზნეები, რომლებიც "გაზრდიან პოტენციური სამიზნეების რაოდენობას", რომელთა წინააღმდეგაც უნდა იმოქმედოს მოწინააღმდეგემ. ეს ცრუ სამიზნეები იმეორებენ რეალური პლატფორმების მიერ გამოსხივებულ რეალურ რადიოსხიშირერებსა დამათ რეალურ რადიოლოკაციურ სიგნატურას და მოიცავენ ინფრაწითელ სატყუარებსა და "გაშლილი ძალების მოღვაწეობის სიმულაციის კონცეპტუალურ შესაძლებლობას". NEMESIS-ი წყალქვეშა მაღალსიხშირიან აკუსტიკურ სატყურაეებსაც კი მოიცავს, რომლებიც მოწინააღმდეგისთვის ცრუ წყალქვეშა სამიზნეებს ქმნის. ეს აკუსტიკური სატყუარები შესდგება რადიო ემულატორებისგან და შეუძ₾იათ იმიტაცია გაუკეთონ ძრავის ან მზიდი ხრახნის ხმაურს.
CSBA-ს თანახმად, ამ სატყუარებს შეუძ₾იათ გაზარდონ მოწინააღმდეგის მიერ გამოყენებული საბრძოლო მასალებისა და ძალების რაოდენობა. რაც ნიშნავს იმას, რომ აღნიშნულ რადიოელექტრონული ბრძლის სისტემას შეუძლია არა მარტო დაარღვიოს მოწიწნააღმდეგის მოქმედებეის ტაქტიკა, არამედ უკარნახოს კიდევაც მას ბრძოლის ველის გადაწყვეტილების მიღება. იმავე ანგარიშში ნათქვამია, რომ მსგავსი ეფექტის მიღწევა აეროსტატებიდან ან წყალქვეშა უპილოტო აპარატებიდან მცირე რადიოელექტრონული უპილოტოების გაშვებითაა შესაძლებელი.
Nomad-ის საცდელი გაშვება
დაბალბიუჯეტიანი უპილოტოების ხროვის სადემონსტრაციო გაშვება და ფრენა
აშშ-ს ფლოტი საბოლოოდ დაემშვიდობა გამანადგურებელ Hornet-ს. როგორც პორტალი navaltoday.com იუწყება, 2 ოქტომბერს ვირჯინიის შტატში, ავიაბაზა Oceana-ზე, გაიმართა აშშ-ს საზღვაო ძალების F/A-18C Hornet-ის ჩამოწერის საზეიმო ცერემონიალი.
გამანადგურებელი, საბორტე ნომრით "300", პირველი ფრენა 1988 წლის 14 ოქტომბერს განახორციელა და ფლორიდას შტატში, სესილ-ფილდზე ბაზირებულ გამანადგურებელთა 106-ე ესკადრილიას ეკუთვნოდა (106 Strike Fighter Squadron). 1988 წელს ასევე დაიბადა ლეიტენანტი ენდრიუ ჯალალი (Andrew Jalali), რომელომაც ბორტი "300" საბოლოოდ აწია ჰაერში. გამოსამშვიდობებელი ცერემონიის მსველობისას F/A-18C Hornet-მა სამი F/A-18F Super Hornet-ის თანხლებით გამოსამშვიდობებელი ფრენა შეასრულა, რის შემდეგაც სასაფლაოზე გაემართა. აღსანიშნავია, რომ F/A-18C Hornet-ის ტიპის გამანადგურებლებს ჯერ ისევ იყენებს აშშ-ს საზღვაო ქვეითთა კორპუსი და მათ მოდერნიზაციასაც კი ახორციელებს.
ლეიტენანტი ენდრიუ ჯალალი ბორტ "300" ბოლო ფრენისთვის ამზადებს
საგემბანო გამანადგურებელი F/A-18 კომპანია McDonnel Douglas-მა 70-იან წლებში შეიმუშავა, რის შემდეგაც მანქანამ არაერთი მოდერნიზაცია განიცადა. ამ დორის განმავლობაში სულ გამოშვებული იქნა 2000 Hornet, რომლებიც მსახურობენ აშშ-ს საზღვაო ქვეითთა კორპუსში და საზღვაო ძალებში და ასევე ავსტრალიის, ესპანეთის და კანადის საჰაერო ძალებში. 90-ინი წლების ბოლოს, აშშ-ს სამხედრო საზღვაო ძალებმა ამ მანქანის ღრმა მოდერნიზაციის მიღება დაიწყეს, რომელიც F/A-18 Super Hornet-ის სახელითაა ცნობილი.
როგორს საქართველოშ აშშ-ს საელჩოს გვერდიიუწყება - საქართველოში პირველად ჩამოფრინდა აშშ-ის საზღვაო ძალების საპატრულო ავიახომალდი Boeing P-8 Poseidon.
ამ ისტორიული ვიზიტისას პოსეიდონმა შავი ზღვის აღმოსავლეთ ნაწილში საქართველოს სანაპირო დაცვასთან ერთად წვრთნები ჩაატარა. საზღვაო პატრულირების ავიახომალდის საქართველოში შემოსვლა კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს ჩვენი ორი ქვეყნის მტკიცე სამხედრო პარტნიორობას.
U.S. Navy P-8 Poseidon maritime patrol aircraft made a historic first visit for that type of aircraft to Georgia and conducted training with the Georgian Coast Guard in the eastern Black Sea as part of the visit. This visit underscores the strong military-to-military relationship between Georgia and the United States.
6 აპრილს, აშშ-ს საზღვაო ძალების "სამხედრო-საზღვაო ინსტიტუტის" ვებგვერდზე გამოქვეყნებული ინფორმაციის თანახმად - გამანადგურებელ F/A-18 Super Hornet-ის ავიაპარკი საბრძოლო მზადყოფნის დაგეგმილ 80%-იან ზღვარს უახლოვდება.
2017 წელს აშშ-ს საზღვაო ძალების F/A-18 Super Hornet-ების მხოლოდ მესამედი იმყოფებოდა საბრძოლო მდგომარეობაში. სამხედრო უწყების მიერ გასულ წელს გაკეთებული განცხადების თანახმად - 546 საგემბანო გამანადგურებლების თითქმის ნახევარი იყო საბრძოლო მდგომარეობაში. წლევანდელი მონაცემებით გამანადგურებელების 63% - 73%-ს ნებისმიერ მომენტში შეუძლია საბრძოლო ამოცანაზე გასვლა. ამასთან აშშ-ს საზღვაო ძალების სარდლობა წლის ბოლოს ამ მონაცემის 80%-მდე გაზრდას გეგმავს.
აშშ-ს საზღვაო ძალების საჰაერო შემადგენლობის მეთაურის, სკოტტ კონნის, განცხადების თანახმად - სამხედრო უწყებამ F/A-18E/F Super Hornet-ების მომსახურების შესაფასებლად და პროცესის გაუმჯობესებისა და დაჩქარების მიზნით მწარმოებელთა წარმომადგენლები მიიწვია. შედეგად ერთი თვითმფრინავის გეგმიური მომსახურების ვადა 120 დღიდან 60 დღემდე შემცირდა, ასევე შემცირდა სათადარიგო ნაწილების მიწოდების დროც - 30-დან 2 დღემდე. ამას გარდა სამხედროებმა საგრძნობლად გაზარდეს F-35-ების პარკის საბრძოლო მზადყოფნის დონეც და ასევე გეგმავენ ამ მაჩვენებლის 80%-მდე გაზრდას.
აშშ-ს საზღვაო ძალების Super Hornet-ებისა და Growler-ების მზადყოფნის ინფოგრაფიკა
გამანადგურებელი Boeing F/A-18 Hornet და მისი უახლესი მოდიფიკაცია F/A-18E/F Super Hornet, აშშ-ს საზღვაო ძალების შეიარაღებაზე 1983 წლიდან იმყოფება და მათი თანდათანობითი ჩანაცვლება უახლესმა F-35C Lightning II-მა უნდა განახორციელოს. ამ უკანასკნელის პროგრამა გრაფიკს რამდენიმე წლით ჩამორჩება, რაც კომპანია Boeing-ს საშუალებას აძლევს როგორც განაგრძოს F/A-18E/F Super Hornet-ის პროგრამა, ასევე წარადგინოს მისი უახლესი მოდიფიკაციებიც.
როგორც ჩანს, აშშ-ს სამხედრო საზღვაო ძალები, ხომალდების რაოდენობას 355 ცალამდე გაზრდას სერიოზულად გეგმავენ. როგორც ინტერნეტში გავრცელებული წყაროებიდან ხდება ცნობილი, საზღვაო ძალების სარდლობამ, Ticonderoga-ს ტიპის კრეისერების მოდერნიზაციის ხელშეკრულება გააფორმა.
პირველები კაპიტალურ რემონტს და მოდერნიზაციას ხომალდები Cowpens და Gettysburg გაივლიან, აღნიშნული ხომალდები ღუზაზე 2015 წლის მერე დგანან. კომპანიებმა, General Dynamics NASSCO და BAE Systems Norfolk, სათითაოდ 147 მილიონი დოლარის ღირებულების ხელშეკრულებები მიიღეს, რომლის თანახმადაც კრეისერები მწყობრში 2020 წლისათვის უნდა დაბრუნდნენ.
სულ Ticonderoga-ს ტიპის 27 კრეისერი იქნა აგებული, აქედან მწყობრში 22 ხომალდია დარჩენილი. აღსანიშნავია რომ 2015 წლის გეგმების თანახმად, ამ რაოდენობიდან, 11 ერთეული, რეზერვში უნდა გაეყვანათ, მაგრამ აშშ-ს საზღვაო ძალების ახალი გეგმის მიხედვით გადაწყდა რომ, ამ მორალურად მოძველებულ კრეისერებს, მოდერნიზაცია ჩაუტარდეს, რაც მათი სამსახურის ვადას 35-დიან 40 წლამდე გაზრდის.
ამას გარდა, 2030 წლისათვის ფლოტის რიცხოვნობის 355 ხომალდამდე გაზრდის მიზნით, აშშ-ს საზღვაო ძალების სარდლობა, Arleigh Burke-ს ტიპის, საესკადრო ნაღმოსნების, სასიცოცხლო ციკლის გახანგრძლივების გეგმას შეიმუშავებს. საკმაოდ საინტერესოა ის ფაქტიც რომ, აშშ-ში, Nimitz-ის ტიპის ავიამზიდების სამსახურის ვადის გაზრდაც დგას დღის წესრიგში.
აშშ-ს საზღვაო ძალები ახალი ავიამზიდების მშენებლობის დაჩქარებას გეგმავენ. 19 მარტს, აშშ-ს საზღვაო ძალების კვლევითი ინსტიტუტის ინტერნეტ გვერდზე გამოქვეყნდა ინფირმაცია, იმის შესახებ, რომ სამხედრო მეთაურობამ კომპანია Huntington Ingalls Industries – Newport News Shipbuilding (HII-NNS) "შემოთავაზების მოთხოვნა" (request for proposal (RfP)) გაუგზავნა, რომლის თანახმადაც კომპანიამ ერთდროულად ორი ავიამზიდის აწყობის ღირებულება უნდა დაიანგარიშოს.
Newport News Shipbuilding-ის საამქროში Enterprise (CVN 80)-ის მშენებლობის დაწყების ცერემონიალი. ფოტოზე 35 ტონიანი ფოლადის ფილაა გამოსახული, რომლიდანაც 2018 წლის 15 მარტს ავიამზიდის პირველი დეტალი მოიჭრა (იხილეთ ცერემონიალის ვიდეო)
აშშ-ს საზღვაო ძალების განცხადების თანახმად, ორი ხომალდის შეკვეთით, 1-დან 2 მილიარდ აშშ დოლარის დაზოგას გეგმავენ, ამას გარდა საგრძნობლად დაჩქარდება ავიამზიდების მშენებლობაც. აშშ-ს თავდაცვის სამინისტრომ Newport News Shipbuilding-ს, ერთდროულად ორი ავიამზიდის, Enterprise CVN-80-ისა და CVN-81-ის, შეკვეთის შემთხვევაში, მოსალოდნელი ხარჯების დათვლა მოსთხოვა.
თუ პოტენციური დანაზოგი აშშ-ს თავდაცვის სამინისტროს მოლოდინებს დაადასტურებს, მაშინ წლის ბოლომდე ის ბიუჯეტში შესაბამის შესწორებებს შეიტანს და შესძლებს ახალი ხომალდის მშენებლობის შესახებ ხელშეკრულების გაფორმებას. ამგვარად მშენებლობის ტემპი დაჩქარდება, და ფლოტი შესძლებს ავიამზიდები, ამჟამინდელი 5 წლიანი ინტერვალების ნაწვლად, 3-4 წლიანი ინტერვალებით მიიღოს.
80-იან წლებში, აშშ-ს თავდაცვის სამინისტრომ უკვე განახორციელა ავიამზიდების ამგვარი, წყვილად შეკვეთა. შეკვეთის ფარგლებში წყვილებად ისეთი ავიამზიდები აეწყო, როგორებიცაა Nimitz CVN-72 და CVN-73 და ასევე CVN-74 და CVN-75. მაშინ საზღვაო ძალებმა მთლიანი ღირებულების 10% ეკონომია მოახდინეს და მშენებლობაში დროც დაზოგეს.
ან კი ფოტოსურათი ცუდი ხარისხისაა და დეტალებს არ გვიზიარებს, მაგრამ მაინც აშკარაა რომ მასზე Northrop Grumman-ის წარმოებული, გადაკეთებული X-47B გამოსახული, რომელიც ამერიკის საზღვაო ძალების მომავლის საჰაერო ტანკერის, ეგრეთ წოდებული „upcoming MQ-25A Stingray unmanned aerial refueling tanker„ კონკურსში სამონაწილეოდ შეიქმნა.
როგორც ჩანს თვითმფრინავი მარცხენა ფრთაზე აღჭურვილია WARP-ით (wing air refueling pod) და გარე დასაკიდი ავზით მარჯვენა ფრთაზე.
2017 წლის 22 ივლისს, ნორფლოკში (ვირჯინიის შტატი), აშშ-ს საზღვაო ძალების ატლანტიკის ფლოტის მთავარ ბაზაზე, კომპანია Huntington Ingalls Industries-ის მიერ ნიუპორტ-ნიუსში ხომალდმშენი საწარმოო Newport News Shipbuilding-ზე აწყობილი, CVN 78 Gerald R. Ford-ის ტიპის სათაო ავიამზიდის აშშ-ს საზღვაო ძალებისთვის გადაცემის ცერემონიალი გაიმართა. ცერემონიალს აშშ-ს პრეზიდენტი, დონალდ ტრამპი ესწრებოდა. ფლოტისთვის ავიამზიდის გადაცემა ქარხნული გამოცდების დასასრულს ნიშნავს, რომელიც თავის მხრივ 8 აპრილს ავიამზიდის ზღვაში გასვლით დაიწყო. გადაცემის შემდეგ ხომალდი სახელმწიფო გამოცდების სტადიაში გადავიდა.
ახალი ტიპის სათაო ავიამზიდის მშენებლობა Newport News Shipbuilding-ზე 2005 წლის 11 აგვისტოს დაიწყო, ხომალდის აწყობის დაწყების ოფიციალური ცერემონიალი 2009 წლის 13 ნოემბერს გაიმართა, ხოლო აშშ-ს 38-ე პრეზიდენტის, ჯერალდ ფორდის (მეორე მსოფლიო ომში მსუბუქ ავიამზიდ CVL 26 Montеrey-ზე მსახურობდა) სახელწოდების მინიჭების ცერემონიალი 2013 წლის 9 ნოემბერს შესდგა. იმავე დღეს ხომადლი სამშენებლო დოკიდან გამოიყვანეს.
Gerald R. Ford თავისი კლასის სათაო ხომალდს წარმოადგენს და ის მშენებლობის გეგმას მიახლოებით ორი წლით ჩამორჩება. როგორც ვარაუდობენ ავიამზიდი ოპერატიულ მზადყოფნას 2020 წელს მიაღწევს.
აშშ-ს ფლოტის შემადგენლობაში Gerald R. Ford-მა ატომური ავიამზიდი CVN 65 Enterprise უნდა ჩაანაცვლოს. თავის მხრივ, ეს ბოლო, ფლოტის საბრძოლო რიგებიდან 2012 წლის 1 დეკემბერს გამოიყვანეს, ხოლო შემადგენლობიდან 2017 წლის 3 თებერვალს ამორიცხეს.
Gerald R. Ford-ის მშენებლობა 12,9 მილიარდ დოლარადაა შეფასებული, კიდევ 4,7 მილიარდი დოლარი ხომალდის პროექტირებასა და თანმდევ სამეცნიერო-საკონსტრუქციო კვლევით სამუშაოებზე დაიხარჯა.
2010 წელს Newport News Shipbuilding-ზე აშშ-ს ფლოტისთვის ამ კლასის მეორე ხომალდის, CVN 79 John F. Kennedy-ს მშენებლობა დაიწყო (აწყობის დაწყების ცერემონიალი 2015 წლის 22 აგვისტოს გაიმართა). ფლოტისთვის მისი გადაცემა 2022 წლისთვისაა დაგეგმილი, როგორც ვარაუდობენ ახალი ავიამზიდი მოძველებულ CVN 68 Nimitz ჩაანაცვლებს. CVN 79-ის მთლიანი ღირებულება 11,35 მილიარდ დოლარს უტოლდება.
აღნიშნული ტიპის მესამე ხომადლი CVN 80 Enterprise უნდა გახდეს, რომლის მშენებლობის დაწყებასაც Newport News Shipbuilding-ის დოკებში 2018 წლისთვის გეგმავენ, ხოლო ფლოტისთვის მისი გადაცემა სავარაუდოდ 2025 წელს განხორციელდება.
